Portal - Sucha Beskidzka
polski Wtorek - 18 grudnia 2018      Góry to fascynujące laboratorium, w którym człowiek jest podmiotem i przedmiotem badań. To, co biologiczne styka się tu z tym, co duchowe, wielkość sąsiaduje z małością, życie ze śmiercią. M. Jagiełło „Wołanie w górach”
Strona główna / Trochę historii / Jak to było w Beskidach
Menu
 
 
 
 
Jak to było w Beskidach

 

BESKIDY

 

Ruch turystyczny w Beskidach rozpoczął się już na przełomie XIX i XX wieku. Jednym z głównych propagatorów turystyki górskiej był Hugo Zapałowicz z inicjatywy, którego w 1906r. zostało wybudowane schronisko na Markowych Szczawinach.

W latach 20’ i 30’ XX wieku na terenie Beskidów działalność turystyczna prowadziło PTT oraz niemiecka organizacja Beskidenverein.

W 1930 powstało krakowskie Towarzystwo Krzewienia Narciarstwa, rozwijająca swą działalność od Beskidu Śląskiego po Czarnohorę.

Ponieważ ówczesna Sekcja Ratownictwa PTT w Zakopanem TOPR zajmowała się tylko Tatrami, TKN w porozumieniu z Polskim Związkiem Narciarskim poczęło tworzyć na terenie całych gór polskich sieć stacji ratowniczych wyposażonych w odpowiedni sprzęt medyczny. Pierwsze takie stacje powstały w sezonie zimowym 1933/34 w schronisku PTTK pod Pilskiem na Hali Miziowej i pod Babią Górą, na Markowych Szczawinach. Wydano instrukcje ratownicze dla wypadków narciarskich i katastrof lawinowych, a dzierżawcy schronisk byli przodownikami Sekcji Ratownictwa Górskiego.

W lutym 1937 tworzy się związek Babiogórskiego Pogotowia Ratunkowego przy komisji klimatycznej w Zawoji.

W tym samym roku Odział Babiogórski PTTK w Żywcu urządził pierwszy kurs ratowniczy, który ukończyło 16 osób. Kurs był prowadzony przez instruktora TOPR i przewodnika tatrzańskiego Stanisława Motykę.

Uchwałą zarządu głównego PTT z marca 1938r. zatwierdzono ramowy Regulamin Sekcji Ratowniczych przy oddziałach PTT, oparty o zasady dotychczasowego regulaminu TOPR, przy czym fachowym organem ZG PTT była komisja ratownicza PTT, której przewodniczył Józef Oppenhein.

II Wojna Światowa niszczyła cały dobytek ratownictwa beskidzkiego. Dla zabezpieczenia turystycznego ruchu na terenie Beskidów TOPR przeprowadził 1949/1952 kursy ratownictwa górskiego, które ukończyli min.: Wiesław Szafrański, Stefan Czarnolecki, Bronisław Jarosz i Alfred Rusin.

Odział PTT w Bielsku Białej zakupuje pierwsze tobogany i apteczki do schronisk, a głównym inicjatorem tej akcji jest jego ówczesny prezes mgr. Tadeusz Wróbel - późniejszy członek Grupy Beskidzkiej GOPR.

Z inicjatywy beskidzkich działaczy turystyki w końcu listopada 1952r. zostaje zorganizowany przez TOPR kurs ratownictwa górskiego w Szczyrku (kończą go 32 osoby). Razem z przeszkolonymi wcześniej przez TOPR utworzyli BOPR (Beskidzkie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe) – 37 osób. Tak powstała pierwsza, zorganizowana jednostka Ratownictwa Górskiego na terenie po za tatrzańskim. 25.11.1952 na zebraniu wyborczym wybrano zarząd BOPR.

W końcu 1952r. Walny Zjazd Delegatów TOPR oraz powstałych kolejno organizacji beskidzkiej, sądeckiej i krynickiej zatwierdzili wspólną dla nich nazwę GOPR z siedzibą w Zakopanym, a jednostki terenowe otrzymują nazwę Grupa Beskidzka GOPR Bielsko Biała. W następnych latach ratownictwo na terenie Beskidów bardzo się rozwinęło.

Organizowane są nowe stacje ratunkowe, uzupełnione wyposażenie, grupa otrzymuje samochody terenowe, co bardzo ułatwia przeprowadzenie akcji ratunkowych.

W latach 1968-74 nawiązano kontakt z Biurem Ekonomiczno – Finansowym Zarządu Okręgu PTTK w Krakowie. Doprowadziły one do urządzenia i wyposażenia stacji ratunkowych, które GOPR przejął w użytkowanie w schroniskach PTTK na Wielkiej Raczy, w Zwardonia, na Rysiance, Leskowcu, Pilsku, Markowych Szczawinach.

 

bgolka

Interaktywna Polska
Webmaster: DarekK